Neusa Nena Gomes

JOINED NARRATIVES

In three consecutive solo presentations, Joined Narratives shows work by the young filmmakers Katarina Jazbec, Lavinia Xausa and Heidi Vogels, created in close collaboration with the protagonists. The narrative film works brought together by curator Mariska van den Berg question how experiences of exclusion, uprooting and loss – which are hidden from view –  can be visualized and put into words, and made tangible and discussable. The emotional world, memory, desire and imagination are key.

 

In ‘Further than Hip Hop’, narratives become intertwined and perspectives shift. The performing artists are filmed in Arminius, a Rotterdam debate centre housed in a former church, breathing a glorious past. This footage is interwoven with 19th-century archival material showing Dutch missionaries in colonised Indonesia. Through this juxtaposition Xausa’s film makes painfully clear how colonialism –once legitimised by the bible and a narrative of salvation, but practiced through domination and exploitation– still has a deep impact. Who we are, our identity –-individual and collective– is formed by our history and ancestry, but also actively and continuously shaped in the present. In the film, the performers articulate their stories from personal experience. By doing so they claim space for marginalised histories and take a stand in the present, inviting us to do the same.

 

Joined Narratives #1, Reading with Twelve Eyes (on view until 06.12.2020)
This first edition of Joined Narratives shows two films by Katarina Jazbec (1991). For ‘Our Bearings’ (2016), Jazbec brought the women in her family together after the loss of both grandmothers, to read the story ‘The Woman with the Wolf’. In ‘Permeating Hearts’ (2018), a reading group of young inmates in a Belgian prison gathers weekly for two months to discuss short stories. In that process they encounter everything: fear, anger and hate, but also hope, friendship and courage.

 

The films are part of an ongoing project in which Jazbec probes how the shared reading of literary stories can initiate an exchange that allows for divergent interpretations, confrontation, as well as mutual understanding. Literary fiction offers the opportunity to experience the world from a different perspective. In the reading sessions, reality and fiction become entwined, creating an intimate space in which the stories bring out emotions and questions about truths and beliefs.

 

The texts from ‘Permeating Hearts’ are also available in the exhibition, inviting us to read and think along.

Kind Mankind~

Left were words skinned from whispers. 

A hole was torn in the distance 

where she buried her loves never said. 

He was something quite else. 

Not even that strange 

but his existence poured into mine. 

The words we spoke were all but superficial. 

Platonic be the state still never catch me 

holding on to promises to others made. 

He was something different yes he walked in 

water and that water quenched a thirst I have 

had for mankind. A wish of sorts that came to be 

all in the form of one man. 

I recollect a never known him before 

and never will maybe again. 

But I would not dare to say. 

It could turn out to be quite detrimental.

Skinned potatoes always do taste bland. 

A goodbye wouldn’t sweeten the bitter 

at the end. It sweetened the bitter at first hand 

when I understood the story would never come 

to a goodbye. Now you’ve saved me from a sight 

of you turning but walking away.

Now I am churning 

poison out of a hearts blister like oceans filled up. 

Stung by your mere existence.

Your name will be mine to always carry 

and in never said goodbyes. 

You saved a tear from dying. 

Salt never sweetened the bitter at the end. 

But I came to understand for those moments 

where I saw the you. 

And I was another ‘you’ 

in the beautiful form of completion. 

Mankind “a boy” true of something 

holding faith in the girls and me as we sing, 

we chant while back to black. 

Our spirits cheerfully whisper 

a sound of never ending tears of joy. 

I bid thee goodbye. 

Thank you for being part of a world 

I believe in.

*

All because of God’s blessing January 05, 2019

I am still here

Against all odds, against expectations, against the statistics, having nothing to live for other than life.
Slowly I started, waking up from a bad dream I had been hiding in for years. The dream that eventually disguised itself as my real life. But I had never really gotten to that point of living. Not until I reached a turning point where a crossroad lay before me. There lay three options ahead; To quit, to live or to keep on surviving. I was tired of surviving, never really actually getting a chance to live. I reached till this far, building my scraps from a power unknown to me. Good enough to be alive in, I had nothing but the clothes on my back and the remnants of a smile I used to own. Lips became more sealed as I dared to speak out more, my words were always ringing in deaf man’s ears. Nobody ever knew about the web that was spinning around me. Not until I found out that the spider in it was me.
My past held me cocooned as a form of protection. But the dangers lay inside of me. Fighting with inner demons trying to release the angel that God had put in place. Both were mine, both were me. The one weary of life and the other fighting to keep it. Knowing I had this empty vessel to fill up. I filled it with dreams never coming true, with promises to myself I never kept. I kept pouring out more than I ever gained. Letting broken-hearted love take over my life. Wealth came enforced by debt. Real love came wrapped in lies that held a mirror before me so I could not see the layers of truth behind it. I never really understood why. The reason for me not being able to find it.
These days have been quiet. I woke up this Saturday morning, counting my blessings of being alive yet another day. Rethinking and reminding myself what all I had to face and change to still be here. I am thankful for so many things, so many simple things. These changes, all due to one big turnaround that helped me turn my life in order. Heading towards a path I never dared to take before. But nowadays, even though I find myself as poor as I had been, I see a lot of richness in my world. I see myself through opened eyes now. Learning still, but learning the right things. Learning things that will make everything better soon. When in the past It would have been better never. Being honest, I’ve never had it better. All because I had never been me.
Just bits and pieces and pieces and parts. Seeing the silver lining but never painted it over with gold. Spine leaning against the couch, typing my deepest inners away on my laptop. Dearing to be clean and come clean about my whereabouts and doings. Lost more than I can count but gained all the more wisdom throughout all of it.
My living room is a comfortable environment, currently in a messy state. Piles of documents on my desk, surrounded by empty seats so I chose to sit on the floor. My legs crossed, dressed in a hoody and some jogging pants with a hole in them. On my dining table, the leftover decorations from Christmas. One envelope addressed to me. Holding within a DNA paternity test. while I am holding on to the fear of confronting my father. gaining the courage to go over to his house and ask If he would do me the favour of helping us find out the truth. The kit for swabbing looks so simple. But holds the possible answer to all of my complex questions. A need to heal from daddy’s issues. The need to heal me. Faced with uncertainty as to whom I belong to other than God. I need to find out. Fearing the results more than gaining freedom by owning up to the truth. All truth hurts before healing sets in. Doubting myself, unsure If I am strong enough indeed. I had always been strong, but I never should have been this strong. Now, this strength is holding back all the answers I need.
But I am so tired. So weary, so done with it all. So done with playing the black sheep. The soldier in a one-woman war. I never chose this battlefield. But someone fooled me into believing it was mine to win or lose. Lord knows I will never choose to lose when I set out to win from the beginning. In all this, I just needed a new beginning. New opportunities that see me as capable and deserving. I need ears to believe in my truth. I need eyes to see I am needing to not struggle. I am done fighting myself, my truth. I am done fighting completely.
Help is on the way, but from my end, I need to carve out a path that allows healing, a road that allows people to reach me. It’s hard stretching out my arms in fear of what I hold on to. Will it come back to haunt me or teach me to hold onto this world in a new softer way without me breaking alongside it. I have made a lot of mistakes and even more bad decisions. One by one I will set them straight. Make things right where nothing ever was right.
Gasping for air while I dig my faults out of the sand. Having to face them all one by one. Knowing that every bad seed sowed, the harvest can only be purified if I myself clean it. I myself have to bear the burden of cleansing. Getting my hands just as dirty as the day I dug into the soils to bury them. Then in order to forget, now in order to remember.
Grateful that I never made a deal with the devil, but I made my God promises I never kept. So neither party was helping. My soul remained mine. But God only kept me. Keeping me away from all His blessings but He never let me go out of his sight. He left me and came back with one question.
‘Are you done with thinking?’
Knowing the meaning to the words but trying to decipher the message, I thought about it for two more years. Believing it was just a dream, a hallucination. A figment of my imagination. It wasn’t as it turned out. It was my soul translating the test God had put me through. The question remained unanswered so he sent me more tests to go through until I figured out that the answer lay in my survival. The true answer was in God’s hands since the beginning, When I stopped thinking I started taking action. Real actions that came with real results. My past year had been a quiet one. But results come where effort is. Without effort, nothing can come.
I just needed to stop thinking that I was ready, I just needed to claim my readiness and declare it, speak my words into action and be ready. To be a witness of the light.
New Testament
John 1:1-11

Wat is tijd? Geniet ik meer van het moment of …

Ja, ik ben even weggeweest maar op zeker niet verdwenen.

Er kunnen veel dingen gebeuren in een mensenleven. Maar op kortere termijn is er ook al wel ruimte voor impact. Ik weet waar het aan ligt hoor. Ergens weigerde ikzelf te veranderen. Ja, ik heb het talent. Dat sluit niemand uit. Waar ik mij alleen aan irriteer is dat mensen de eigen verwachtingen van succes op mijn bestaan willen pinnen. Aan het einde van de dag lijkt het dan soms net alsof ik het voor iemand anders ‘moet’ doen. En dat hoort niet.

Ik sta zo af en toe op een leuk event, op te treden met de beschreven lijnen uit mijn levens. Waarin ik eigenlijk weinig weg doe van de eigen intieme kennis van mijn bestaan. Ik heb het zwaar gehad. Toen, toen en toen. Ik geniet nu alleen maar. Ik kwam ooit een bij de #PoetryCircle advanced classes op deze; “Ik heb zo lang moeten overleven dat ik eraan gewend raakte. En toen kwam ik erachter na alles te hebben overleefd. Dat ik nog een stuk leven over had om mee te leven. En dat is precies wat ik ben gaan doen.

Wanneer je weet wat hebberigheid, overvloed en ‘het teveel’ met een mens kan doen. We worden er steeds minder mens door. En in plaats van alles maar te willen delen op een of andere sociale media platform. Kies ik er steeds vaker voor de geluksmomenten in het moment te beleven. Ik sta zelfs nu nog, steeds verbaasd van mijzelf. Hoe ik mijn leven invulling ben gaan geven na het ‘vertrek’ uit huis. En wat dat allemaal voor mij gebracht heeft aan kennis en ervaring.

Ik voel me heerlijk, vrij, geliefd en geniet van hetgeen dat ik kan, zolang ik dit kan. Ik heb geen haast. Ik wil alleen genieten van deze pluizebol van een wereld en af en toe mijn talenten met haar delen. Je weet maar nooit wie je raakt in het moment.

Ik heb een raar leventje gehad. Desalniettemin heb ik er zo veel uit gehaald dat ik soms bijna wil beweren dat ik quitte sta. Ik heb niets om te vergeven. En alle lessen die ik leren moest heb ik meegenomen naar de volgdende dag. Om het een ander te tonen. Haast me niet. Dit leven heeft alleen mijn invulling nodig. En geloof me. Ik heb verhaaltjes zat.

Tot nu toe ben ik goed bezig geweest ondanks het vele andere gedoe. Zo lang ik mijzelf maar in het vizier houdt dan schrijf ik vanzelf wel weer op scherp.

Jullie ook een warm welkom terug.

Neus.

LINKSVERBOND010 BESTAAT UIT VEEL LIEVE MENSEN

16-2-2018 00:27
DOOR HANS VAN WILLIGENBURG
Geen enkele Leefbaar- of PVV-stemmer gaat hierdoor een switch maken

Afgelopen woensdagavond was er een bijeenkomst in ‘Bird’, die was aangekondigd als zijnde een meeting van eensgezindheid onder linkse partijen in Rotterdam. Om de eensgezindheid te benadrukken, te vieren zo je wilt, zou er in ‘Bird’ een heus manifest getekend gaan worden waarachter de partijen GroenLinks, SP, PvdA en Nida Rotterdam zich, met het oog op de komende gemeenteraadsverkiezingen, schaarden. Hoewel ik vroeger links was en van mezelf vind dat ik dat nog steeds ben, spreek ik al jaren nog nauwelijks bevlogen, linkse mensen, dus dacht ik: kom, ik ga eens poolshoogte nemen in ‘Bird’. Wat is de ‘temperatuur’ onder linkse mensen in het neoliberale klimaat van 2018? De avond begon goed, in twee opzichten. Om te beginnen sprak een twintiger mij aan, die na enige tijd weemoedig verklaarde ‘het liefst op de PvdA te stemmen, maar dan wél met de koers zoals die onder Joop den Uyl werd gevolgd’, een uitspraak die niet alleen van enige historisch besef getuigde, maar mijns inziens ook in één klap het enorme gat benoemde dat thans is ontstaan tussen échte, linkse politiek (vóór het volk) en de gezellige ‘gutmenschen’ waaruit deze politieke vleugel heden ten dage bestaat (bang voor het volk). Bij nadere ondervraging bleek het manifest dat die avond ondertekend ging worden, LinksVerbond010, trouwens niet meer te bevatten dan ‘uitgangspunten’, waar ik nog strijdvaardig dacht dat het minstens om een lijstverbinding zou gaan. Enfin, het sloot aan bij het toch al weke beeld dat ik van moderne, linkse partijen heb: symboliek in plaats van daadkracht.

De bijeenkomst werd geopend door dichteres Neusa Gomes; niet alleen een imponerende verschijning dankzij haar weelderige haar, prachtige mimiek en doorleefde stem, maar ook vanwege het verhaal dat ze in haar spoken word-gedicht te vertellen had: over de disconnectie tussen de hulpbehoevende mensen in de stad en het wereldvreemde bestuur dat daarboven zweeft. En over haar onvermoeibare inzet kwetsbare mensen te helpen, ‘want we zijn allemaal Rotterdammers’. De zaal was muisstil. En zowaar begon ik te geloven dat links, met deze dichteres als bruisend middelpunt, op de één of andere manier weer een positieve ‘Begeisterung’ in de stad teweeg zou kunnen brengen. Gomes peperde de aanwezigen de ‘twee snelheden’-stad in, het verschil tussen de zichtbare en de onzichtbare Rotterdammers, degenen die formulieren opstellen en degenen die ze keer op keer voor een aalmoes moeten invullen. Gomes predikte feitelijk revolutie, maar eentje van de onschuldige soort, van ‘de liefde’, de ‘solidariteit’. Het was mooi; ze bracht de droesem, de ondergrond, onder woorden, die nodig is om links van een principieel praatclubje weer in een daadkrachtig machtsblok te laten veranderen.

Helaas mochten niet lang daarna de lijsttrekkers van de diverse linkse partijen het woord nemen. Dat leverde een amper te definiëren palet van goede bedoelingen en open deuren op, waarin louter het woord ‘verbinding’ voor enige verbinding zorgde. Alle energie die Neusa Gomes in het zaaltje had gepompt, liep er met een onhoorbaar gesis weer uit. De enige spreker in wie ik me enigszins herkende, was dominee Dick Couvee van de Pauluskerk, die, terecht, de urgentie van een fatsoenlijk armoedebeleid op de agenda plaatste, maar overduidelijk een hard hoofd had in de relatie tussen deze bijeenkomst en het daadwerkelijk van de grond krijgen van zo’n beleid; hij sprak de zaal aan met ‘lieve mensen’, mijns inziens in de stille en bijna zeker vergeefse hoop dat ze eindelijk eens wat minder lief zouden worden. Verbinding? Leuk hoor. Maar pas nadat de rotzooi van het uitdijend contingent dak- en thuislozen is opgeruimd! Althans, zo las ik zijn boodschap.

Het meest onthutsende aan de avond van LinksVerbond010 in ‘Bird’ was, tenslotte, de pretentie dat deze partijen ‘met de mensen spreken’, kortom, de straat vertegenwoordigen, terwijl de wollige en omfloerste manier waarop zijzelf praatten nou juist aangaf dat ze dat niet deden: over de werkelijkheid van de stad werd een deken van wensdenken gedrapeerd, zoals die zich in vergaderzaaltjes en beleidscircuits eindeloos, los van de werkelijkheid, al jaren voortplant (en daarmee onderdeel van het probleem is). Het maakte het optreden van Neusa Gomes, terugkijkend, nóg meer een baken van hoop en inspiratie. Zij benoemde juist wél. Zij liet de rauwe werkelijkheid juist wél zien. Haar taal liet juist wél littekens, en daardoor stof tot nadenken, achter. Waar de politici over armoede spraken als zijnde een zoveelste dossier, smeet ervaringsdeskundige Gomes het als een schandalige realiteit tussen onze oren.

Als het LinksVerbond010 één Rotterdamse Leefbaar- of PVV-stemmer een switch ‘de goede kant op’ wil laten maken, zou ik adviseren al hun lijsttrekkers thuis te laten en Neusa Gomes in te huren.

Afbeelding / Hans van Willigenburg
LinksVerbond010 bestaat uit veel lieve mensen _ Stadslog Rotterdam
Tags
Rotterdamgemeenteraadsverkiezingen2018politieklokaal

Q&A about Neusa

The Heroine’s Journey of Neusa Gomes

by PETERDEKUSTER on NOVEMBER 29, 2016

 

What is the best thing that I love about my work? 

What I enjoy most in my work is the fact that I get to work with my own purest form of expression. I bring out the best of me and try to do so for the people I work for or work with.

What is my idea of perfect happiness? 

This idea of perfect happiness is one I have only recently started to think about, but for now; a beach, a beach house and lots of writing equipment would be very nice. I have a simple and old soul.

What is my greatest fear? 

I think I have lived through my greatest fears, now I have learned that I fear myself mostly because I know what power lies within. It can create success but also destruction. ‘Planned destruction’s’ are the worst when you have only yourself to blame for it.

What is the trait that I most deplore in myself?

I most deplore ‘Procrastinating’ I sometimes get stuck in a wondrous world of imagination and creativity that it sometimes holds me back in actually getting things done because I keep trying to perfect the idea before it even leaves my head.

What is my greatest extravagance? 

My greatest extravagance? I dare say I have none. I am not a trend follower nor setter. I do not enjoy late nights out with drinks and the likes included. I am the homey type person that enjoys the comforts of my own surroundings, simply studying and watching documentaries.

On what occasion would I lie? 

I would lie in an occasion where I knew that distorting the truth would hurt somebody else less. I might not get everything off my chest but at least I won’t have to live with the guilt of having hurt someone when it could have been prevented.

What is the influence of role models, in my work and in my life? 

Role models to me have always been of external influence. I copied from people that were closest to me and I did the exact opposite in order to stay ‘good’. Funny thing it was Oprah Winfrey for me. She was the first black woman I could envision myself being. Lessons from home I made sure to forget.

What is the thing that I dislike the most in my work? 

The thing I dislike most is having to also do the administration part of having a business. Those chores really take the fun out of things but an invoice paid is never a harmful thing.

When and where was I the happiest, in my work? 

I love the combination of being able to do everything in my area of business. Being aware of this fact is what brings out the happiness. I do several jobs, I teach in Spoken word, I perform my own poems on events and I am a member of the Poetry Circle 010, this group gave me an extra life. The teachings give my life meaning. The performances are for pure fun and getting my voice heard.

If I could, what would I change about myself? 

If I could change something about myself? I know I can change about everything about myself right now that bothers me. The changes are small to the outside but very significant to me. Right now I just want to eat healthier, the changes will follow, but for now I am quite content about my person.

What is my greatest achievement in work? 

The greatest achievement has yet to introduce itself to me. Right now I am on a path that will ensure I will have several. Acknowledging my pure skills and raw talent and to put that to use was the first achievement but it will surely not be my last.

What is my most inspirational location, in my city? 

The most inspirational location in my city must be in my head, because in there I can make my city even bigger and better however I so please. My mind is a beautiful place to roam around in.

What is my favorite place to eat and drink, in my city? 

My favorite place to eat and drink is in my own home, a place where I prepare my foods with love and attention and can eat only things I trust and enjoy and where I can serve a plate to those that are closest to me.

Who is my greatest fan, sponsor, partner in crime? 

My greatest fan, sponsor, partner in crime? Well at the moment I am not engaged in a relationship and also I have no children. I think it is Aida R. , one of my closest friends although she calls me ‘Auntie Neusa’, she really motivates me when I am down. Last week she told me that in her eyes I have already made it and because of her, I will make sure I keep this promise.

Whom would I like to work with in the future?

 There are probably a couple of people I could envision myself working with. I don’t want to name names so not to jinx it. For now I am focused on getting my part of the work done before I can even dream of having upscale collaborations.

What project, in the nearby future, am I looking forward to work on? 

I have recently started up with an organization that is going to make it possible for me to teach more classes in schools where poetry is very much so missing in the Dutch schools. I am really looking forward to that. Also finishing my book, an autobiographical volume of me.

 

TEDx Rotterdam | Neusa Nena Gomes

TEDxRotterdam legt de focus op belangrijke zaken in Rotterdam.De doelstelling van TEDxRotterdam is het ispireren van een nieuwe verantwoordelijke generatie, het samenbrengen van innovatieve mensen en het cultiveren van een omgeving die passie omarmt en betrokken is bij de stad Rotterdam. TEDxRotterdam focuses on issues important to Rotterdam. Objectives are to Inspire a new generation of responsible people, bring together innovative people and foster an passionate environment for embracing our passion and commitment to the city.

Source: TEDx Rotterdam | Neusa Nena Gomes

Het aaneengesloten wezen

 

Hoe het geboren werd was al een wonder op zich. Het brute gevecht, na de wekenlange extra aan-sterking, het wezen wist waarvoor ze klaargestoomd werd en diende dat doel. De scenes in de baarmoeder afspelende als de voorbereiding op een episch gevecht tussen twee aartsvijanden op aarde;  het ene wezen vanuit het andere geboren. Alle gemiste karma werd in haar herboren en aangeboord met de positieve krachten die onbenut waren gebleven in het gevallen moeder wezen. Een van moeders wezentjes.

De misbruikte liefde van de moeder werd gewiegd in het hart van die kleine. Gereinigd en weer gereinigd hopende het gif welke niet lost liet los zou laten. De donkere krachten die zich hadden verzameld en opgespaard in moeders leven bleven kleven in de romp van het kleintje. Kleintje groeide er des te groter omheen. Ze werd langer, sterker en schoof de schaduw geklampt aan haar ruggengraat door naar beneden. Een slot zettende op het kwaad welke zich nooit meer zou mogen vermenigvuldigen en zeker niet in haar. De poort van creatie werd een dichtgemetselde cel in de buik van kleintje. Geen hoop op leven zou zich ooit vertonen vanuit haar.

Kleintje had van haar vader van bovenaf het bevel gekregen om te leven. Dat bevel heeft zij nooit genegeerd. Met de belofte voor zichzelf te kiezen wanneer niemand koos voor haar. De schepping had haar uitgekozen om de balans uit te hangen in een dimensie van mensen die sturing liefde en een voorbeeld nodig hadden. Kleintje werd voor-beeldend en schreef haar lessen op voor later gebruik. Aaneen -en gesloten soms schreef ze met Will’s kracht en is ze nooit gestopt met het echte creëren voor haar.

Kom luisteren naar kleintje, op ooghoogte ter hoogte van 1.72 m

 

 

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial

Enjoy this blog? Please spread and share to the word :)