Wat is tijd? Geniet ik meer van het moment of …

Ja, ik ben even weggeweest maar op zeker niet verdwenen.

Er kunnen veel dingen gebeuren in een mensenleven. Maar op kortere termijn is er ook al wel ruimte voor impact. Ik weet waar het aan ligt hoor. Ergens weigerde ikzelf te veranderen. Ja, ik heb het talent. Dat sluit niemand uit. Waar ik mij alleen aan irriteer is dat mensen de eigen verwachtingen van succes op mijn bestaan willen pinnen. Aan het einde van de dag lijkt het dan soms net alsof ik het voor iemand anders ‘moet’ doen. En dat hoort niet.

Ik sta zo af en toe op een leuk event, op te treden met de beschreven lijnen uit mijn levens. Waarin ik eigenlijk weinig weg doe van de eigen intieme kennis van mijn bestaan. Ik heb het zwaar gehad. Toen, toen en toen. Ik geniet nu alleen maar. Ik kwam ooit een bij de #PoetryCircle advanced classes op deze; “Ik heb zo lang moeten overleven dat ik eraan gewend raakte. En toen kwam ik erachter na alles te hebben overleefd. Dat ik nog een stuk leven over had om mee te leven. En dat is precies wat ik ben gaan doen.

Wanneer je weet wat hebberigheid, overvloed en ‘het teveel’ met een mens kan doen. We worden er steeds minder mens door. En in plaats van alles maar te willen delen op een of andere sociale media platform. Kies ik er steeds vaker voor de geluksmomenten in het moment te beleven. Ik sta zelfs nu nog, steeds verbaasd van mijzelf. Hoe ik mijn leven invulling ben gaan geven na het ‘vertrek’ uit huis. En wat dat allemaal voor mij gebracht heeft aan kennis en ervaring.

Ik voel me heerlijk, vrij, geliefd en geniet van hetgeen dat ik kan, zolang ik dit kan. Ik heb geen haast. Ik wil alleen genieten van deze pluizebol van een wereld en af en toe mijn talenten met haar delen. Je weet maar nooit wie je raakt in het moment.

Ik heb een raar leventje gehad. Desalniettemin heb ik er zo veel uit gehaald dat ik soms bijna wil beweren dat ik quitte sta. Ik heb niets om te vergeven. En alle lessen die ik leren moest heb ik meegenomen naar de volgdende dag. Om het een ander te tonen. Haast me niet. Dit leven heeft alleen mijn invulling nodig. En geloof me. Ik heb verhaaltjes zat.

Tot nu toe ben ik goed bezig geweest ondanks het vele andere gedoe. Zo lang ik mijzelf maar in het vizier houdt dan schrijf ik vanzelf wel weer op scherp.

Jullie ook een warm welkom terug.

Neus.

LINKSVERBOND010 BESTAAT UIT VEEL LIEVE MENSEN

16-2-2018 00:27
DOOR HANS VAN WILLIGENBURG
Geen enkele Leefbaar- of PVV-stemmer gaat hierdoor een switch maken

Afgelopen woensdagavond was er een bijeenkomst in ‘Bird’, die was aangekondigd als zijnde een meeting van eensgezindheid onder linkse partijen in Rotterdam. Om de eensgezindheid te benadrukken, te vieren zo je wilt, zou er in ‘Bird’ een heus manifest getekend gaan worden waarachter de partijen GroenLinks, SP, PvdA en Nida Rotterdam zich, met het oog op de komende gemeenteraadsverkiezingen, schaarden. Hoewel ik vroeger links was en van mezelf vind dat ik dat nog steeds ben, spreek ik al jaren nog nauwelijks bevlogen, linkse mensen, dus dacht ik: kom, ik ga eens poolshoogte nemen in ‘Bird’. Wat is de ‘temperatuur’ onder linkse mensen in het neoliberale klimaat van 2018? De avond begon goed, in twee opzichten. Om te beginnen sprak een twintiger mij aan, die na enige tijd weemoedig verklaarde ‘het liefst op de PvdA te stemmen, maar dan wél met de koers zoals die onder Joop den Uyl werd gevolgd’, een uitspraak die niet alleen van enige historisch besef getuigde, maar mijns inziens ook in één klap het enorme gat benoemde dat thans is ontstaan tussen échte, linkse politiek (vóór het volk) en de gezellige ‘gutmenschen’ waaruit deze politieke vleugel heden ten dage bestaat (bang voor het volk). Bij nadere ondervraging bleek het manifest dat die avond ondertekend ging worden, LinksVerbond010, trouwens niet meer te bevatten dan ‘uitgangspunten’, waar ik nog strijdvaardig dacht dat het minstens om een lijstverbinding zou gaan. Enfin, het sloot aan bij het toch al weke beeld dat ik van moderne, linkse partijen heb: symboliek in plaats van daadkracht.

De bijeenkomst werd geopend door dichteres Neusa Gomes; niet alleen een imponerende verschijning dankzij haar weelderige haar, prachtige mimiek en doorleefde stem, maar ook vanwege het verhaal dat ze in haar spoken word-gedicht te vertellen had: over de disconnectie tussen de hulpbehoevende mensen in de stad en het wereldvreemde bestuur dat daarboven zweeft. En over haar onvermoeibare inzet kwetsbare mensen te helpen, ‘want we zijn allemaal Rotterdammers’. De zaal was muisstil. En zowaar begon ik te geloven dat links, met deze dichteres als bruisend middelpunt, op de één of andere manier weer een positieve ‘Begeisterung’ in de stad teweeg zou kunnen brengen. Gomes peperde de aanwezigen de ‘twee snelheden’-stad in, het verschil tussen de zichtbare en de onzichtbare Rotterdammers, degenen die formulieren opstellen en degenen die ze keer op keer voor een aalmoes moeten invullen. Gomes predikte feitelijk revolutie, maar eentje van de onschuldige soort, van ‘de liefde’, de ‘solidariteit’. Het was mooi; ze bracht de droesem, de ondergrond, onder woorden, die nodig is om links van een principieel praatclubje weer in een daadkrachtig machtsblok te laten veranderen.

Helaas mochten niet lang daarna de lijsttrekkers van de diverse linkse partijen het woord nemen. Dat leverde een amper te definiëren palet van goede bedoelingen en open deuren op, waarin louter het woord ‘verbinding’ voor enige verbinding zorgde. Alle energie die Neusa Gomes in het zaaltje had gepompt, liep er met een onhoorbaar gesis weer uit. De enige spreker in wie ik me enigszins herkende, was dominee Dick Couvee van de Pauluskerk, die, terecht, de urgentie van een fatsoenlijk armoedebeleid op de agenda plaatste, maar overduidelijk een hard hoofd had in de relatie tussen deze bijeenkomst en het daadwerkelijk van de grond krijgen van zo’n beleid; hij sprak de zaal aan met ‘lieve mensen’, mijns inziens in de stille en bijna zeker vergeefse hoop dat ze eindelijk eens wat minder lief zouden worden. Verbinding? Leuk hoor. Maar pas nadat de rotzooi van het uitdijend contingent dak- en thuislozen is opgeruimd! Althans, zo las ik zijn boodschap.

Het meest onthutsende aan de avond van LinksVerbond010 in ‘Bird’ was, tenslotte, de pretentie dat deze partijen ‘met de mensen spreken’, kortom, de straat vertegenwoordigen, terwijl de wollige en omfloerste manier waarop zijzelf praatten nou juist aangaf dat ze dat niet deden: over de werkelijkheid van de stad werd een deken van wensdenken gedrapeerd, zoals die zich in vergaderzaaltjes en beleidscircuits eindeloos, los van de werkelijkheid, al jaren voortplant (en daarmee onderdeel van het probleem is). Het maakte het optreden van Neusa Gomes, terugkijkend, nóg meer een baken van hoop en inspiratie. Zij benoemde juist wél. Zij liet de rauwe werkelijkheid juist wél zien. Haar taal liet juist wél littekens, en daardoor stof tot nadenken, achter. Waar de politici over armoede spraken als zijnde een zoveelste dossier, smeet ervaringsdeskundige Gomes het als een schandalige realiteit tussen onze oren.

Als het LinksVerbond010 één Rotterdamse Leefbaar- of PVV-stemmer een switch ‘de goede kant op’ wil laten maken, zou ik adviseren al hun lijsttrekkers thuis te laten en Neusa Gomes in te huren.

Afbeelding / Hans van Willigenburg
LinksVerbond010 bestaat uit veel lieve mensen _ Stadslog Rotterdam
Tags
Rotterdamgemeenteraadsverkiezingen2018politieklokaal

Q&A about Neusa

The Heroine’s Journey of Neusa Gomes

by PETERDEKUSTER on NOVEMBER 29, 2016

 

What is the best thing that I love about my work? 

What I enjoy most in my work is the fact that I get to work with my own purest form of expression. I bring out the best of me and try to do so for the people I work for or work with.

What is my idea of perfect happiness? 

This idea of perfect happiness is one I have only recently started to think about, but for now; a beach, a beach house and lots of writing equipment would be very nice. I have a simple and old soul.

What is my greatest fear? 

I think I have lived through my greatest fears, now I have learned that I fear myself mostly because I know what power lies within. It can create success but also destruction. ‘Planned destruction’s’ are the worst when you have only yourself to blame for it.

What is the trait that I most deplore in myself?

I most deplore ‘Procrastinating’ I sometimes get stuck in a wondrous world of imagination and creativity that it sometimes holds me back in actually getting things done because I keep trying to perfect the idea before it even leaves my head.

What is my greatest extravagance? 

My greatest extravagance? I dare say I have none. I am not a trend follower nor setter. I do not enjoy late nights out with drinks and the likes included. I am the homey type person that enjoys the comforts of my own surroundings, simply studying and watching documentaries.

On what occasion would I lie? 

I would lie in an occasion where I knew that distorting the truth would hurt somebody else less. I might not get everything off my chest but at least I won’t have to live with the guilt of having hurt someone when it could have been prevented.

What is the influence of role models, in my work and in my life? 

Role models to me have always been of external influence. I copied from people that were closest to me and I did the exact opposite in order to stay ‘good’. Funny thing it was Oprah Winfrey for me. She was the first black woman I could envision myself being. Lessons from home I made sure to forget.

What is the thing that I dislike the most in my work? 

The thing I dislike most is having to also do the administration part of having a business. Those chores really take the fun out of things but an invoice paid is never a harmful thing.

When and where was I the happiest, in my work? 

I love the combination of being able to do everything in my area of business. Being aware of this fact is what brings out the happiness. I do several jobs, I teach in Spoken word, I perform my own poems on events and I am a member of the Poetry Circle 010, this group gave me an extra life. The teachings give my life meaning. The performances are for pure fun and getting my voice heard.

If I could, what would I change about myself? 

If I could change something about myself? I know I can change about everything about myself right now that bothers me. The changes are small to the outside but very significant to me. Right now I just want to eat healthier, the changes will follow, but for now I am quite content about my person.

What is my greatest achievement in work? 

The greatest achievement has yet to introduce itself to me. Right now I am on a path that will ensure I will have several. Acknowledging my pure skills and raw talent and to put that to use was the first achievement but it will surely not be my last.

What is my most inspirational location, in my city? 

The most inspirational location in my city must be in my head, because in there I can make my city even bigger and better however I so please. My mind is a beautiful place to roam around in.

What is my favorite place to eat and drink, in my city? 

My favorite place to eat and drink is in my own home, a place where I prepare my foods with love and attention and can eat only things I trust and enjoy and where I can serve a plate to those that are closest to me.

Who is my greatest fan, sponsor, partner in crime? 

My greatest fan, sponsor, partner in crime? Well at the moment I am not engaged in a relationship and also I have no children. I think it is Aida R. , one of my closest friends although she calls me ‘Auntie Neusa’, she really motivates me when I am down. Last week she told me that in her eyes I have already made it and because of her, I will make sure I keep this promise.

Whom would I like to work with in the future?

 There are probably a couple of people I could envision myself working with. I don’t want to name names so not to jinx it. For now I am focused on getting my part of the work done before I can even dream of having upscale collaborations.

What project, in the nearby future, am I looking forward to work on? 

I have recently started up with an organization that is going to make it possible for me to teach more classes in schools where poetry is very much so missing in the Dutch schools. I am really looking forward to that. Also finishing my book, an autobiographical volume of me.

 

TEDx Rotterdam | Neusa Nena Gomes

TEDxRotterdam legt de focus op belangrijke zaken in Rotterdam.De doelstelling van TEDxRotterdam is het ispireren van een nieuwe verantwoordelijke generatie, het samenbrengen van innovatieve mensen en het cultiveren van een omgeving die passie omarmt en betrokken is bij de stad Rotterdam. TEDxRotterdam focuses on issues important to Rotterdam. Objectives are to Inspire a new generation of responsible people, bring together innovative people and foster an passionate environment for embracing our passion and commitment to the city.

Source: TEDx Rotterdam | Neusa Nena Gomes

Het aaneengesloten wezen

 

Hoe het geboren werd was al een wonder op zich. Het brute gevecht, na de wekenlange extra aan-sterking, het wezen wist waarvoor ze klaargestoomd werd en diende dat doel. De scenes in de baarmoeder afspelende als de voorbereiding op een episch gevecht tussen twee aartsvijanden op aarde;  het ene wezen vanuit het andere geboren. Alle gemiste karma werd in haar herboren en aangeboord met de positieve krachten die onbenut waren gebleven in het gevallen moeder wezen. Een van moeders wezentjes.

De misbruikte liefde van de moeder werd gewiegd in het hart van die kleine. Gereinigd en weer gereinigd hopende het gif welke niet lost liet los zou laten. De donkere krachten die zich hadden verzameld en opgespaard in moeders leven bleven kleven in de romp van het kleintje. Kleintje groeide er des te groter omheen. Ze werd langer, sterker en schoof de schaduw geklampt aan haar ruggengraat door naar beneden. Een slot zettende op het kwaad welke zich nooit meer zou mogen vermenigvuldigen en zeker niet in haar. De poort van creatie werd een dichtgemetselde cel in de buik van kleintje. Geen hoop op leven zou zich ooit vertonen vanuit haar.

Kleintje had van haar vader van bovenaf het bevel gekregen om te leven. Dat bevel heeft zij nooit genegeerd. Met de belofte voor zichzelf te kiezen wanneer niemand koos voor haar. De schepping had haar uitgekozen om de balans uit te hangen in een dimensie van mensen die sturing liefde en een voorbeeld nodig hadden. Kleintje werd voor-beeldend en schreef haar lessen op voor later gebruik. Aaneen -en gesloten soms schreef ze met Will’s kracht en is ze nooit gestopt met het echte creëren voor haar.

Kom luisteren naar kleintje, op ooghoogte ter hoogte van 1.72 m

 

 

Ik, TedX Rotterdam Winnaar Spoken Word en meer…

Ja, we lezen het goed. Ik ben afgelopen donderdag op 15 juni 2017 uitgeroepen

tot winnaar in de categorie Spoken Word!

Dit tijdens het jaarlijks terugkerend TedX Rotterdam evenement met als thema ‘being connected’

ofwel ‘verbonden zijn’.

Bij het winnen hiervan heb ik een droom verwezenlijkt. In ieder geval een droom die in 2014 begon toen ik bekend raakte met die rode stip van de befaamde TedX talks die ik in jaren van ‘op zoek gaan naar mezelf’ zo vaak vanachter mijn laptop heb gezien. Ik stond er gewoon echt. Nu begint mijn reis. Op 3 november 2017 sta ik in De Doelen met een Spoken Word optreden tijdens het main event.

Deze afgelopen weken zitten vol met verassingen. Mijn grootse plan voor een koffiezaakje viel in het water en ik bleef lerares woordkunst. De dag na het negatieve advies kreeg ik een berichtje of ik iemand anders zijn plaatst wilde overnemen bij Casa Tiberias.  Hiervoor ben ik een script aan het schrijven voor een nog te vormen theatergroep die de Kaapverdiaanse cultuur uit de achtergrond haalt en wat meer naar voren brengt. Dit theaterstuk kan je eind dit jaar op zeker per september verwachten. Thanks Patricia!

Ook in september; mijn eerste echte optreden in Wunderbar te Rotterdam met mijn band The Band Black. Ik zing natuurlijk al jaren en veel mensen weten dit alleen heb ik dit jarenlang achter mij moeten laten wegens mijn gezondheid en werk. Maar dit jaar ga ik er lekker voor en maken we ook nog eens heerlijke muziek. Met wat van mijn eigen oude nummers in een nieuw jasje gestoken, dezelfde emoties en een wat rouwere stem verwelkom ik je nu alvast op 19 september 2017.

Een weekje later sta ik te werken bij het Poetry International festival in het Ro theater als vrijwilliger en ontmoet ik ongelofelijke geweldige schrijvers en dichters. Waaronder Ishion Hutschinson, een Jamaicaanse professor en dichter, koop a.u.b. zijn bundel ‘House of lord and commons’. Je zult je leesplezier een gunst doen.

En plots ontvang ik een whatsapp berichtje van Babs Gons, of ik zin heb om 18 augustus op te treden met haar, Dean Bowen, Onias Landveld en nog wat namen op het Lowlandsfestival dit jaar! Ik was helemaal in de wolken en ben dit nog steeds! Check ze alle drie op Facebook! Hou het mijne in de gaten voor updates.

Neusa is zo blij als een kind;

LOOKING FOR A PUBLISHER!!!

Ik heb wat gedichtenbundels op de lopende band liggen en ze zoeken beide een uitgever.

 

Zoekend naar de Bron

Waarom ik hier ben achtergelaten~

Ik ben geen Godsdienstig kind. Wel heb ik altijd nagedacht over wie of wat die grote onbekende kracht was. Waarom er maar een deur is waarachter alle waarheid schuilt, een deur die pas open gaat bij de dood en je doet vergeten bij geboorte. Ik voel het, dat die deur de plek is waar de hemel afscheid van je neemt om hier op aarde gevormd te worden tot een vleesgeworden ‘Mensch’.

Waar de afstand tot het goddelijke zo ver van je afstaat dat er bijna geen spoor is terug te vinden van degene -of hetgeen welke ervoor gezorgd heeft dat jij tijdig een lichaam tot je beschikking had. Een vervoermiddel, om in te kunnen navigeren. Om op zoek te gaan naar die bron. Die bron van kennis en wetenschap. De bron die je zou moeten kunnen vertellen waarom je gemaakt bent. Waar je je dromen en doelen op kunt halen om vervolgens je eigen weg te gaan met die wetenschap over jezelf. Om beter te kunnen sturen en navigeren. Om uiteindelijk te doen en terecht te komen waar je hoorde te zijn.

Maar die bron werkt niet zo. Wellicht omdat een ieder altijd buiten zichzelf om op zoek gaat ernaar. En overal elders de zin van het leven wil ontdekken of heruitvinden. Terwijl ik op zoek ging naar die waarheid of leugen dan wel. Herinnerde ik mij dat ik toen bewust hier geplaatst was. Met alles wat ik nodig had om te ontdekken en leren. Ik kon overal naar toe gaan en bewijzen vinden van de almachtige kracht. Zonder het een naam  te hoeven geven. Ik heb mij nooit hoeven aansluiten bij een gevestigde religie om de kracht van de wereld te zien.

Of ik nu het nu geloofde of niet, de bomen stonden, het gras groeide, de zon straalde en de regen bleef komen om het proces gaande en in leven te houden. Overal zag ik de kracht van wat was. En wat zo had moeten zijn. Dagelijks nieuw leven en dagelijks de goede oude dood die insloeg. Alsof het karma was die energieën uitwisselde van het ene voertuig naar het andere. Ik keek dat alles aan en zag dat het goed was. Het had geen naam of verering nodig. Geen boek of een standbeeld. Je hoeft alleen maar in leven te zijn om dit alles te mogen aanschouwen.

Het geluid van het vogelgezang in de ochtend is er voor degenen die willen horen welke muziek de aarde draait. Het spektakel van de zonsopkomst is er voor degenen die willen genieten van dat uitzicht. Aan het einde van de dag draait de zon weer een mooie show bij ondergang. Het is een show van grootse entertainment en een beetje de wet van de sterkste, als je naar het dierenrijk kijk. Waar alleen de zwakkere lammetjes en ouderen dieren worden opgepeuzeld.

Maar dat alles zei niets over mij of wel? Dit alles kan onmogelijk iets met mijn bestaan te maken hebben. Het zegt niets over mijn leven of aanstaande dood. Geeft niet aan waarom ik in een onbekend lijf in een onbekend land geboren ben. Ik was wel erg ver van de bron vandaan gebracht om mijn weg terug naar huis te kunnen vinden.

Ben ik hier achtergelaten met instructies die ik vergeten was. Die ik mij weer moest herinneren om überhaupt mijn pad te vinden en hem vervolgens te bewandelen? Wie moet ik bedanken voor het feit dat ik er ben. Voor het gegeven dat ik al zo vaak mijn leven gered hebt zien worden. Wie moet ik verwijten? Dat het zo vaak zo mis is gegaan. Wie gaf mij het recht van leven, terwijl ik hier nu als vleesgeworden er elke dag weer om moet vechten. En wat is er gebeurd met mijn geboorterecht en recht om te ademen, te eten en te zijn. Wie heeft mijn leven zo opgevuld met agenda’s en scholen en kaders en regels? Waar komt al die woede vandaan die de mens heerst. Die ervoor zorgt dat ik anders bekeken wordt dan de anderen?

De bron kan het niet geweest zijn. Want het is diezelfde bron die ons in alle vormen en maten hier op aarde geplaatst heeft, of niet en waarom zou die dan onderscheid willen maken.  Waarom zou deze in hemelsnaam willen dat wij elkaar pijn doen in plaats van lief te hebben. Waarom zijn er zoveel verschillende verhalen die allemaal beweren de bron en dus de waarheid te hebben gevonden terwijl hetgeen er te lezen valt over die bronnen zoveel tegenstrijdigheden bevatten met onze eigen natuur opdat ik vol ongeloof naar dit alles moet kijken.

Ben ik hier gebracht om observaties te maken en deze op schrift terug vertalen naar de energie die mij gestuurd heeft? Wordt er met mij meegelezen. Is alles wat ik bepaal, bedenk en besef van waarde zodra ik het op papier zet. Wordt het dan ook een bron. Een bron van de informatie die ik verzameld heb en in woorden heb weten uit te lijnen en te vertalen in karakters die bij de mensheid bekend zijn. Ben ik een schrijver, dichter en een leraar van het heelal die tussentijds ook fouten opmerkt, linken ziet en verbanden legt die niemand eerder had bedacht of misschien gewoon weer zijn vergeten. Ben ik hier om te herinneren of om jullie te helpen inzien wat er miste. Wat er niet gezien werd. Waarover er niet geschreven werd. Of hoe met dat ene lidwoord een verband kon worden gemaakt zodat het antwoord weer beter en zichtbaar werd.

Misschien weet ik alle antwoorden al maar is het niet aan mij om ze te weerleggen. Misschien heb ik het talent gekregen voor het schrijven en het bedenken van en gaat mijn pad gewoon niet verder. Misschien is alles wat ik extra heb een extra talent geboren uit de basisprincipes die ik mee heb gekregen. Ik kreeg ze vanuit mezelf. Heb er niemand om hoeven vragen al was het mijn geboorterecht om lief te hebben en iemand te hebben. Een ander zijn geliefde te zijn. Al was het mijn recht om een aai over mijn bolletje te verdienen maar kwam mijn moeder nooit zo ver. Aan het einde van de dag maakt het niet uit of ik mijn vader ken en of ik een gewenste was. Ik besta. Wat mijn cultuur of kleur ook ik is, ik besta. Hoe weinig of hoeveel ik heb te geven, ik besta. Ik leef hem. Ik beleef hem.

Misschien ben ik geboren met zoveel liefde dat er er geen ruimte was voor meer. Werd ik zo geboren in een omgeving die meer haat met zich meedroeg dan dat het kinderen rijk was. Misschien diende ik als voorbeeld. Een voorbeeld van hoe liefde geboren niet kapot te krijgen is. Ongeacht het aantal uren dat ik alleen heb gezeten met het gezelschap van mijn tranen, we huilden samen om de wereld terwijl onze eigen wereld op de grens van instorten lag. Ik heb altijd mijn liefde streng bewaakt maar heb het altijd vergeven. Ik kon weinig met woede. Ik kon weinig met ondankbaarheid. En ik was ook geen uitblinker in het toedienen van wraak.

Al die zware emoties die in mijn lichaam aanwezig waren om mij te waarschuwen van het kwaad welke mij dagelijks werd aangedaan. Ik bestreed ze met mijn glimlach en schreef ze naar de verdommenis met de pijn in mijn pen. Ik heb alle woede en bijbehorende herinneringen daaraan weggeschreven en ben verder gelopen met de enige conclusie die ik kon trekken;

Ik ben.

Ik ben.

Ik ben.

Ik ben met liefde geboren en zal ook zo vergaan, met liefde. De bron is in mij aanwezig, ik voel het. De afstand kan niet verder liggen dan de hartslag die mijn hart doet werken. Niet verder dan het mijn adem kost om mijn longen te bereiken. Het is aanwezig in elk moment van zelfbesef dat ik bezit. Ik heb geen boeken nodig om in mijzelf te geloven. Om te geloven dat ik er mag zijn en gemaakt ben voor een reden. En ik geloof dit echt. Mensen maken nu eenmaal fouten en van diezelfde fouten ontstaan er soms prachtige dingen. En wellicht, wellicht ben ik er ook zo een.

Ik ben geen Godsdienstig kind maar ik geloof wel heilig in mezelf. En zolang ik die bron niet vindt. Ik was dan ook nooit een Godsdienstig kind. Ik heb altijd nog mijzelf.

Neusa Gomes