Moed is leven

MOED IS LEVEND WILLEN ZIJN (tegen beter weten in)

Ook als je ongepland en ongewenst met je eerste gegunde ademhaling ter wereld gebracht bent. Tegenslagen gekend hebt al voor je ter wereld kwam. Is het aanvoelen , in de veilige armen van de verloskundige, dat je het net op het randje gered hebt tegen beter weten in. Wetende dat die redding niet voor jou bestemd was.

Wetende dat sommigen hoopten op het feit dat je het niet redden zou. Dan, resteerde er ook geen verhaal te vertellen; zou je als een doofpot mysterie in de vergetelheid geraken. En niemand zou je naam erkennen, vastleggen of claimen. Je eigen verhaal zou geen vaste grond hebben, geen toekomst-heden-of verleden zou je hebben.

Zou je moedwillig levend willen zijn? Willen bestaan met de wetenschap dat deze wereld waar je in terecht komen zou gruwelijke spelletjes met je hart zou gaan spelen. En je zou bespelen op een pad die je wenste te bewandelen, je van je straatje zou gooien?

Zou je tegen beter weten in er toch voor kiezen om geboren te worden?misschien zou je er juist voor kiezen om te komen, om te hopen, om te dromen, om te geloven dat je iets of wat dan ook van betekenis zou kunnen zijn.

Dat je strijdvaardig en moedwillig het voorbeeld zou kunnen zijn voor het nooit en nimmer opgeven. Als kost het je 33 keer opnieuw beginnen met niks? Dat juist al die pogingen als hoopvol gezien zouden kunnen worden  Het is een ding.

Tegen, slagen in, kampen met tegenslag zou je slagen in het leven. Door zelf een geslaagd levend voorbeeld te zijn. Wetende dat jouw strijd en vaardigheid zouden kunnen leiden tot andermans succes.

Je ervaringsdeskundige kundig bevonden zou worden als een verlosser gezien. Omdat je er altijd weer in slaagde om lost te komen van het kwade, de strijd die jou altijd overwon weer overwinnen zou.

Levenslustig zijn in een wereld die erop gebrand is je alle smaak voor het leven te doen verbitteren maar je geboren bent met een zoete trek in je geest die alles weer zoetzuur maakt en dus jouw leven vanzelf al slikkend kunt balanceren. 

Zonder gêne een open boek. Zodat men zichzelf tussen de bladzijden in zelf kunnen helpen met de woorden uit jouw mond je men die melodie en timing voor het leven leert passen alsof het allemaal maar een grote dans is waar je alleen op je tellen moet letten om te voorkomen dat je offbeat gaat.  

Hartslag luistert nauw met je bewegingen en je beslissingen. Vraagstellingen die je had naarstig op zoek naar antwoorden. Proberen deze te vinden in een Guru of een Life Coach. Terwijl de spiegel van de realiteit leert dat je zelf een meester van het leven bent. Omdat je zonder angst durft te leven, zelfs in de meest dringende en prangende situaties nog steeds glimlachen kunt.


Standvastig staan zonder vaste grond onder je voeten. Het is slechts het lichaam die de stabiliteit zoekt. Maar je ziel leert je dat je vloeiender door het leven kunst omdat je altijd al hebt kunnen vliegen en zweven.

Ik zeg, vlieg, want je ongeziene vleugels laten jou de wereld verkennen. Ik zeg, loop ongekunsteld, als jezelf wees niet angstig om je aan jezelf te tonen. Zet je af tegen hetgeen wat je niet wilt betekenen. En zet je in met man en macht.

Ergens om je heen is iemand op zoek naar jouw onbevreesde innerlijke kracht. Doe zoals ik doe maar doe het beter. Wees een persoon waarvan ze later zullen zeggen, Mijn God, wat heeft daar een moed in gezeten.

Neusa Gomes

Thema tekst: Moed

Paginagroots #51

Theater Rotterdam 2019 

WE lOVE PUBLIC SPACES

Who owns the space;

That space, that came free with this earth.

Who claimed our stakes?

When something natural turns into a possession.

Who grants these rights of ownership?

Who gets to decide what will happen?

When we bring commercialisation into our public spaces_

The space of the public, communities held in place by the commoners.

Does this influence this ownership and turns publics into a re-cycled-public?

A republic where commoners need commerce to have a say into who gets a piece of the play?

This all reeks of Politics and lobbyists.

When spaces need creation and re-creating to exist.

Where and how do creators find a recreational place to further their ambition for their city and the people who live in and with these matters at play. Who set the rules to the game?

Is it the poverty or the government to blame?

So who gets a say?

So who gets to leave?

Who gets to play?

who gets to stay?

Wat is tijd? Geniet ik meer van het moment of …

Ja, ik ben even weggeweest maar op zeker niet verdwenen.

Er kunnen veel dingen gebeuren in een mensenleven. Maar op kortere termijn is er ook al wel ruimte voor impact. Ik weet waar het aan ligt hoor. Ergens weigerde ikzelf te veranderen. Ja, ik heb het talent. Dat sluit niemand uit. Waar ik mij alleen aan irriteer is dat mensen de eigen verwachtingen van succes op mijn bestaan willen pinnen. Aan het einde van de dag lijkt het dan soms net alsof ik het voor iemand anders ‘moet’ doen. En dat hoort niet.

Ik sta zo af en toe op een leuk event, op te treden met de beschreven lijnen uit mijn levens. Waarin ik eigenlijk weinig weg doe van de eigen intieme kennis van mijn bestaan. Ik heb het zwaar gehad. Toen, toen en toen. Ik geniet nu alleen maar. Ik kwam ooit een bij de #PoetryCircle advanced classes op deze; “Ik heb zo lang moeten overleven dat ik eraan gewend raakte. En toen kwam ik erachter na alles te hebben overleefd. Dat ik nog een stuk leven over had om mee te leven. En dat is precies wat ik ben gaan doen.

Wanneer je weet wat hebberigheid, overvloed en ‘het teveel’ met een mens kan doen. We worden er steeds minder mens door. En in plaats van alles maar te willen delen op een of andere sociale media platform. Kies ik er steeds vaker voor de geluksmomenten in het moment te beleven. Ik sta zelfs nu nog, steeds verbaasd van mijzelf. Hoe ik mijn leven invulling ben gaan geven na het ‘vertrek’ uit huis. En wat dat allemaal voor mij gebracht heeft aan kennis en ervaring.

Ik voel me heerlijk, vrij, geliefd en geniet van hetgeen dat ik kan, zolang ik dit kan. Ik heb geen haast. Ik wil alleen genieten van deze pluizebol van een wereld en af en toe mijn talenten met haar delen. Je weet maar nooit wie je raakt in het moment.

Ik heb een raar leventje gehad. Desalniettemin heb ik er zo veel uit gehaald dat ik soms bijna wil beweren dat ik quitte sta. Ik heb niets om te vergeven. En alle lessen die ik leren moest heb ik meegenomen naar de volgdende dag. Om het een ander te tonen. Haast me niet. Dit leven heeft alleen mijn invulling nodig. En geloof me. Ik heb verhaaltjes zat.

Tot nu toe ben ik goed bezig geweest ondanks het vele andere gedoe. Zo lang ik mijzelf maar in het vizier houdt dan schrijf ik vanzelf wel weer op scherp.

Jullie ook een warm welkom terug.

Neus.

ROTTERDAM OP PAPIER-

#Manifest 010 ondertekening in #Bird door PVDA, GroenLinks, Nida en de Socialistische Partij

ROTTERDAM OP PAPIER
WAAR ROTTERDAMMERS IN HET ECHT VERBONDEN ZIJN

Welkom allen, alleen of toch samen. Ieder zo zijn of haar eigen beweegredenen om hier te geraken. Om uit te kijken naar, mee te werken met, tegen te spreken op, of om juiste te dwingen vanuit een ander verbond te laten bestaan.

Wie ik ben – Ik ben de middelste van vijf, vier in Rotterdam geboren, zusters. Mijn oudste zus is Raadsvrouw bij de gemeente Rotterdam afgestudeerd aan het Erasmus in de richting van rechten. Mijn een na oudste zus een bewoner van een Pameijer instelling van de verslavingszorg met een HAVO diploma. Ikzelf ben een overlever van een beroerte en longembolie, ben na 35 jaar schrijver geworden na het werken bij de verschillende bedrijven die Rotterdam rijk was. Mijn vierde zuster, werd een tienermoeder en is inmiddels weer in verwachting van haar vijfde. Woonachtig in een Centrum voor Dienstverlening. Mijn jongste zusje een geslaagde vrolijke meid met een licht autistische beperking. Opgedaan nadat een zuster mijn moeder een verkeerde injectie gaf en zij bij 6 en een half maand weeën kreeg en mijn zusje te vroeg geboren werd.

Geboren in 1978 op de Schermlaan 24 vanuit de kade van mijn moeders baren als dochter nummer 3, in het Van Dam ziekenhuis begonnen. 33 verhuizingen en evenveel baantjes later belandt in de huismanstraat op nummer 3. Het is goed te weten waar ik leef en wat ik beleef. Hoe ik opgroeide zonder godsdienst in de stad en hoe de stad mij bij-stuurde en aan-stuurde. Hoe ik samen met mijn zusters in de straten van Rotterdam een broederschap ben aangegaan met het leven hier. Dat leven welke in beginne meer ongemakken met zich meedroeg dan dat het een veilige landingsbaan was. Bij elke vlucht werden mijn vleugels korter gewiekt. Maar mijn ogen keken een horizon verder.

Ik heb geleefd, gewerkt, gegeven en geleden in deze stad. Ik vulde mijn eigen kennis aan verbonden aan- en opgemaakt hier. Een paar meters verder waar ik als tiener mijn eerste sigaret opstak. Maar overal waar ik kwam waren de straten verbonden. Netjes aangelijnd aan elkaar. Alles soepel en strakker ingericht. Van postcode naar postcode van kamer naar een huis terug en weer terug naar een kamer. Ik stroomde langs de Maas met al mijn ongemakken mee. Stak over via de brug en kon via de maastunnel weer terug. Ik bewoog mezelf om overal waar ik belandde mijn dienst te doen. Mijn eigen inzet te tonen om te zien wat de waarde van mij nog waard was om terug te geven- in deze stad. Deze stad die mij soepel bewegen liet om te komen waar ik moest zijn. Altijd in opbouw was ik, gelijk de stad, altijd werkende aan mijn eigen funderingen, gelijk de stad gaf ik al mijn bloed, zweet en tranen. Ik leverde in, ik offerde op. Ik hoorde van mensen dat er nog ruimte over was om in te geven daar vulde ik waar nodig aan.

Als jongere werd ik vrijwilliger bij een jongerenorganisatie. Daar kwam ik hoe ironisch ook als herder in een buurthuis terecht waar ik op de zondagen open huis mocht spelen om, die jongeren die vanaf een bepaalde leeftijd uit hun buurten werden gekeken, een andere deur voor ze te openen en als Rotterdammers in hun eigen stad te verwelkomen. Het was wat om in de wijk waar je geboren was later als een crime te worden bestempeld en weggejaagd. Ze zagen niet langer de waarde in van deze kinderen. Hoe bizar. De toekomst van Rotterdam werd hun in pubertijd al ontnomen.

En ik, degene die vanuit huis ook al geen waarde meekreeg, maakte in mijn vrije tijd een huis voor hun. Mijn vergoeding was 25 gulden per maand. En ik stak er meer in dan ik zelf nam, nooit hebben we geklaagd. Het werk werd gedaan. De straten werden strakker, de metro’s nieuwer. De trams vervangen. De metro bracht ons nu verder en dichterbij onze doelen. Maar op papier, op papier werd het leven van en in Rotterdam ineens ongemakkelijk. We mochten op papier steeds minder maar in levende lijve bleven die vrijwillige strijders net zo krachtig. Ongeacht de regels, voorwaarden, verbonden en geheime clausules, de nieuwe wetten die ontstonden en de ontbonden zorgbelofte.

Rotterdammers bleven voor elkaar opboksen. Hoe meer verdeeldheid er op papier van ons gemaakt had, lappen wij in het echt die richtlijnen aan onze regenlaarzen. We bleven ook in de regenbuien omkijken naar elkaar. We bleven ‘ons eigen’ en deelden en verdeelde ‘ons eigen’ met de rest die -niets had. En ondanks dat worden mantelzorgers in de kou gezet. Ondanks dat worden jonge ouder met kinderen in de crèche totaal uitgeperst. En krijgen alleenstaande zonder kinderen de afrekening voor het volle pond.

Maar desondanks bieden wij Rotterdammers onze eigen hulp aan. En ondertussen terwijl we wachten op coalitievormingen zijn wij de enigen die het recht neemt om met ruggengraat recht te staan om onze buren, die te zwak ter been zijn, bij te staan. Onderwijl worden er referendums georganiseerd en belastingcenten uitgegeven, zodat er ‘misschien’ een keer naar het volk geluisterd kan worden- luisteren wij wel naar elkaar. Zijn het uiteindelijk onze handen die de bakstenen op hun plaats houden zodat iedereen in Rotterdam haar of zijn weg kan bepalen. We zijn elkaars gelijken hier, alleen op papier leeft het anders. Maken wij het beleid uit? Of doen wij gewoon wat er gedaan moet worden. In de kleine lettertjes worden wij vergiftigd door de raddraai en het raamwerk voor onze ogen.

Tegenwoordig voldoet niemand meer aan de voorwaarden om geholpen te worden en is elke extra hulpvraag volgens de wet overbodig. En zeker niet als je terecht bent gekomen in de verkeerde postcode. Hoe moet Rotterdam zich in het echt een waardige voelen? Wanneer je verkeerd woont of de verkeerde namen draagt. Wanneer er op papier en aan de cijfertjes pas gekeken kan worden naar wie je bent en wat je doet. Maar Rotterdam leert ons af op papier om elkaar nog in de ogen te kijken. Om te vragen hoe het met ons gaat. Dat je dan nog zeggen kunt ik ben een Rotterdammer en ik wil wel wat hulp graag.
Op papier en in theorie kan iedereen geholpen worden. In de werkelijkheid ontstaan er putdeksels, scheuren en gaten in de leidingen die opstoppingen veroorzaken en wachtlijsten vol maakt. Alsof we de adem die we vandaag nodig hebben tot morgen kunnen bewaren.
Er is geen pendelbus om in te zetten als het om uitval in de zorg gaat. Maar als het om zorg gaat, staat er altijd wel een welwillende Rotterdammer op die die zorg draagt. En zich bezorgd maakt. Zoals ikzelf in mijn tijden van ongemak en leed de zorg overnam van een mantelzorger die in coma was geraakt en niemand op papier had ingezien dat degene om wie het ging, thuis achtergelaten, op een rollator met een halflege zuurstoffles….Wat als die tank was opgeraakt? Of was ook haar leven al niks meer waard?

Om op papier dingen vast te leggen is een admin taak. Maar kijk soms ook naar het leven zelf, waar al die regels en wetten voor worden opgemaakt en dat het leven zelf allereerst om compassie en zorg vraagt. En ik nu ook weer ben opgestaan voor een hulpbehoevende tiener die van haar pad was geraakt, een die om op te groeien een moeder nodig had en ik binnen 24 uur haar in mijn huis opnam, terwijl ik zelf de dreiging geniet en binnenkort zelf mijn huis kwijt raak. Hoe ironisch ook bij mij kon ze terecht. Zonder voorwaarden en clausules, zonder beperkingen en afbetalingen en meer gedoe. Ik deed gewoon wat er gedaan moest worden en hielp jeugdzorg Rotterdam een handje vooruit.

Terwijl niemand mij een hand uitsteekt en het straks niemand boeit waar ik voor opkwam noch wat ik deed. In het echt ben ik alleraardigst maar op papier ben ik hier niets waard dus. Ik zag namelijk in dat zij een deel van de toekomst bezit die Rotterdam straks rijk is. Kunt u dat met zijn allen? Kijken naar wie wij zijn en wat de stad van Rotterdam, over onze ruggen heen omhoog getrokken, nu werkelijk waard is? Kunt u kijken naar wat wij doen en wat wij nodig hebben in plaats van onze tijd te verspillen met jullie politieke verdeeldheden die alleen verwijten en dan wegkijken van elkaar. Rotterdam is 1 geheel, met ons allen erin.

En jullie hebben maar 1 taak; om ons allen bijeen, gezond en welvarender te maken. Dit is de Rotterdamse zorgvraag, meer compassie ja meer van dat graag.Jullie hebben maar 1 taak; luister naar wat we nodig hebben en laat dat bos staan. Kijk niet naar de verschillen die jullie op papier en in de media hebben opgetekend en ga in hemelsnaam een strakker verbond aan zoals wij Rotterdammers nog allemaal in verbinding staan. Jullie hebben maar 1 taak; ga aan het werk en doe desnoods ons na. En werk zoals de stad dit doet, samen, vol compassie, voor elkaar en met elkaar. De Rotterdammers hebben hun deel al gedaan en reeds ook ingeleverd op andere vlakken. We voelen nu nog steeds alle ongemakken. Jullie beslissingen gevens ons littekens, jullie besluit gunt ons tranen. Op papier, is het zo moeilijk om als zussen nog samen te komen en ergens samen te gaan. Onze kinderen dartelen voorzichtig in verdeeldheid over onze strakker aangelijnde straten. Wachtend op hun Rotterdams lot, want aan de hand van jullie werk wordt het duidelijk wat op papier de restwaarde is van hun bestaan.

En jullie hebben maar 1 taak, ik heb mijn deel volmaakt.

Neusa Gomes
Rotterdam 14 februari 2018

Life Coach ~ Momentum ~ at work

I am still trying to find the words to describe this feeling.

I had been asked to teach a class with the arts of Spoken word. Last week on Thursday I introduced myself to the kids, told them a little about my life and then proceeded giving them writing tasks. I asked them to write any and everything down that they could think of about themselves. So that when they read it out to me I could hear their own true essence come out and embrace itself.

Little did I know that particular class would take the assignment up like it was life itself asking them those questions. I asked the type of questions that force you to think into giving a different answer. Not the standard type. Not the superficial kind, not the materialistic kind. Not the plastic standard packed questions that lead into answers that the rest of the herds had copied and pasted. At the same time in all and in every word I showed them who I am and before that who I was and what I was willing to become and showed them what I was willing to do to reach my own goals. I told them my essence. I told them my own truths.

The letters returned to me via Miss. M. B. their teacher and as I sat down to read the rest of the letters, 6 weren’t present, were late or hadn’t finished. Not to mention on the first Thursday stories were told that blew me away. I had already been surprised at the results that one class had brought fourth. Even the children were amazed at their own reactions and responses.

Mid session I halted the workshop for a quick intervening moment, to focus on one of the girls who was coping with such a low level of self esteem and was driving her world insane with limiting believes about her person. I asked all of her classmates to tell her about all the positive things they see and notice bout her. The circle went round and one by one with every compliment they made towards her you could see her reconnect to this life again.


 

They could only see how smart she was, that she was probably one of the smartest and most talented at singing and dancing, her grades were app-laudable, there wasn’t a single person to have any negative thoughts and they showered her with love.

~Note that this is also a part, probably the best part, of the art of The Spoken Word, speaking out positive filled word to the person that needs to hear those words the most. The art of the Spoken Word is more then just art, It’s more then one mans hobby, it’s more than trying to get a o point or an opinion across. The art of Spoken Word can literally recreate the people of person it affects. It can heal, it cures, it guides. It inspires it motivates and gives love. It’s almost like a prayer from God. ~

After a quick warm up and reconnect session the rest of the stories were told. The voices were soft but told so much truth it was uplifting, it was shocking, it was amazing. The momentum I gave them from the first lesson, how I taught them to believe in who they truly are really hit home and won the match. The prize won? They embraced their hart true self and dares to tell the world about it. They dared to open up to a teacher they had only just seen once before. They put their trust in me, They trusted me. They felt safe and welcomed. They saw who I was and dared to show themselves back at me.

Because of them it became even more clear to me; who I am. I am a Life Skills Motivational and Inspirational Teacher in the Art of Spoken Word ~ recreating your world with your own positive and loving emotions. Just focus and do not stop not with that kind of love.

 

Kies een nieuw pad maar kies er zelf voor.

Hoe kom je hier terecht en welke stappen heb je stelselmatig ondernomen om dit punt te bereiken. Wat waren hiervoor jouw eisen? Wat waren jouw dagelijkse keuzes? Hoe heb je deze zo gerepeteerd dat je er nu niet meer uit kunt komen? Hoezo zit je vast, hoe heb jij dit zo kunnen laten gebeuren? ‘Je was zo goed bezig en hebt je misschien af laten leiden van dat pad wat je had. Of niet?’ Geef het maar toe want zodra je dit hebt gedaan en stopt met vingerwijzen. Dan kan je al je vingers weer gebruiken om jezelf te helpen. Hier, kom en zet het maar op papier. Schrijf het gewoon van je af. Laat niets je meer hinderen en schrijf jezelf op een nieuw pad. De toekomst wacht nog steeds op jou. Neem alle geleerde lessen mee en laat de stress voor wat het was. Je hebt inmiddels waarschuwingen genoeg gehad en de wekker is al snoozend afgegaan. Tijd om op te staan en weer te gaan lopen, rennen, sprinten en vliegen naar je volgende bestemming. Deze gate is al lang verlaten. Vanaf hier vertrekt jouw vlucht niet meer.

Is niet zo makkelijk.

Ren dat kleine stukje dwars door die gangen heen en neem een ‘priotity seat’ in voor je eigen leven. Laat alles zweven en land dan voorzichtig en als nieuw weer in kalmer vaarwater. Je hebt alles al in je. Of was je dat vergeten. Je bent net zo groot als het leven. Dit gegeven moet je niet vergeten. Ga er miet lichtelijk mee om. Ook jouw leven heeft een belangrijke bron en een bestemming. En jij bent de enige die daar vandaan komt en hopelijk naartoe stormt. Neem je eigen plek in en dirigeer je eigen levenswerk!

 

Hulp nodig om die eerste stap te zetten.

‘Ik ben hier en ik luister’

Neusa Gomes

Life Coach

Wie ik ben werkt voor hen.

Hoge cijfers voor de strenge juf!

Ik geef her en der les op scholen, verzorg dan workshops voor een van mijn opdrachtgevers. Ik doe het voor de kinderen, voor de lessen die ik ze kan leren en voor alle extra aandacht die ik ze kan geven. Vanuit mijn positie is dat best veel binnen het korte tijdsbestek welke ik ingeroosterd krijg om voor hun voor de klas te staan.  Nee, ik ben geen reguliere HBO afgestudeerde lerares of docente. Heb misschien geen PHD maar ik weet hoe ik de kinderen moet lezen. Heb geen doctoraal maar sta met zekerheid voor de klas klaar om ze in twee uur tijd mee te geven wat ik in een hele leven heb moeten leren. De PABO kent mij ook niet bij naam noch van mijn werk. Maar ik werk, ik sta voor de klas en ik geef les en het werkt.

Iedere les, sta ik klaar voor de deur, om ze een hand te reiken. Ze te verwelkomen. Vertel ze hardop dat ik het tof vind dat ze er zijn. Ik geef ze een schouderklopje terwijl ze de klas binnen lopen. Ze lopen als winnaars bij mij de klas in.

Ik zie ze, ik kijk ze aan.

Ik vraag ze naar hun naam en stel mijzelf voor. Ik schrijf hun namen op en spiek af en toe om ze niet met ‘hé’ of ‘jij daar’ te hoeven aanspreken. Ik geef ze allemaal de beurt op het beantwoorden van mijn vragen. Ik geef leerlingen die het antwoord weten de kans om de vragen van hun medestudenten te beantwoorden. Ik stuur op stilte en leg uit dat iedere leerling die teveel aandacht vergt van de leraar, tijd weg steelt bij de andere leerlingen. Ik heb 2 regels in mijn klas. Dat als ik spreek, de klas stil genoeg is om mij te horen. En 2 als ik met een leerling spreek, de rest stil genoeg is om ons te kunnen horen. ‘We laten geen les aan ons voorbij gaan als die voorbij komt’ Waar beter dan bij een vraag en antwoord?

Ik doe voor mijn doen niets bijzonders maar doe wel mijn best om bijzonder voor hun te zijn. Dat mijn manier van lesgeven werkt, ben ik ook gaan leren. Maar ik heb het geaccepteerd. De kinderen in de klas hebben mij geaccepteerd. Simpelweg omdat ik ze durf te laten zien wie ik ben. Wat mijn pad was en hoe ik daar terecht ben gekomen. Waarom ik ervoor heb gekozen om docente te zijn. Zij weten het, snappen het en voelen dat ik gewoon een van hun ben. Alleen dit dan wat later en wat ouder. Maar mijn achtergrond is hetzelfde. Mijn keuzes waren veelal hetzelfde.

En men keert de rug niet naar hetgeen hij kent.

Daarom word er geleerd en begrepen. Alleen maar omdat de leerlingen zelf ervoor hebben gekozen dat muurtje om zich heen van zich af te breken om mij toe te laten. Het heeft aan het einde van de dag niets te maken met hoeveel diploma’s je hebt. Maar gaat het er gewoon om hoe hard je hart klopt voor jouw zielbesteding en of dat je er echt helemaal in zit puur en alleen om te helpen. Om te luisteren, om te zien dat zij er zijn. Als je ze eenmaal echt ziet, dan gaan hun deuren en alle magie daarin voor je open. Maar eis dat respect niet op en bedenk,

de wereld heeft zich ook nooit zo laten vangen, omdat ze gemaakt was voor ons allen

Ongehoord aanwezig

Opgedragen aan een ‘schrijver’

Ik had gisteravond, 20 april 2017, de eer haar in een van mijn workshops te mogen ontmoeten,

haar tranen vloeiden en het gevoel sprak weer. De stap naar compleet is gemaakt.

voor: V. I. L. uit 010

 

Ongehoord aanwezig~

Ik ben de laatste ongehoorde stem,

in het gareel gezet voor wanneer het de anderen te zwaar wordt.

Mijn tijd is nog niet aangebroken. Wachten met de tijd is al ik doe.

Gebeurtenissen voltrekken zich om en rondom mij.

Ik zie het gebeuren, sla alles op en over. Mijn harde schijf moet leeg zijn,

zich voorbereidend op wat ooit nog zou kunnen komen.

Ik stem niet op volume af- ben een stille ruis die nietszeggend, wel vermoedend,

gewoon aan staat. Klaar voor de back-up actie. Of ik haar laatste redmiddel ben dat weet ik niet,

maar paraat zal ik staan als we gaan, dan vergaan we samen.

Heeft ook geen zin om hier als verdwaalde stem achter te blijven.

We zijn gekoppeld alleen nog niet verbonden.

Zij weet nu van mijn bestaan af, dit zal haar rust geven.

Maar voorlopig zal zij mij niet beschrijven of bespreken.

Het is nog geen 3 voor 24:00 De noodklok is nog niet geslagen maar ze weet nu~

waar ze terecht kan wanneer ze niet gehoord word….

 

 

De vrees voor angst

Angst voelen is de emotie waar ik het meest bang voor ben. Het tast mijn eigen denkwijze op de meest ongepaste manier aan dat ik er liever voor waak. Ik wil juist zonder te waken voor ‘mogelijk kwaad’ of  de waarschuwingen van derden deze wijde wereld en al haar karakters juist leren kennen.

Side note: Het woord ‘Waarschuwen’ vind ik een vreemd woord. Ik lees er namelijk in dat men -schuwt voor de waarheid- uit angst of andere beweegredenen. Maar hoe vaak viel het mee achteraf bij elke en iedere waarschuwing? We gingen niet altijd op onze bek wanneer onze moeders angstig toeriepen uit te kijken voor mogelijke ongelukken.

Natuurlijk kunnen dingen soms tegenvallen, gelukkig valt dit vaak mee.

Als ik nu kijk naar de mens als geheel, wat ik best vaak doe, en zie wat er van ons geworden is en waar wij op weg zijn naartoe te gaan, roept mijn oerkracht om verandering en geloof ik steeds meer dat de mens niet eens echt meer in zichzelf geloofd. Wij zijn het respect voor onszelf en elkaar kwijt. Al helemaal na alle realiteitsseries waarin een ieder zich privé zich openlijk kan mengen in andermans leven. Boeit het ons wie van de tv sterren vreemd zijn gegaan. Of wie van hen nu weer gaat scheiden, wie tweet of niet tweet, kinderen maken, wie er gaat joggen of een nieuwe trend set die allang bestond; knipoog naar culturele diefstal. (Apropriatie is zo’n deftig woord en niet zo proper ook) Of wie er een monstercontract is kwijtgeraakt na het maken van een controversiële opmerking.

Desalniettemin moet onze eigen privacy beveiligd zijn. Onze verzekeringsmaatschappijen mogen niet weten wat we uitspoken. Onze werkgevers gaan te vér wanneer zij ook maar een blik durven te werpen op onze sociale media profielen anders dan de geallieerde werk -en netwerksites.

Onze scholen leren ons niets anders dan een figurant te zijn in de nieuwste Block Buster Movies van onze werkgevers, lees eigenaars. Want alle burgers zijn in feite bedrijven in dienst van de regering die de echte BV’s beschermen tegen het kwaad dat het volk is.

Niemand word speciaal gemaakt, niemand is echt bijzonder hier. Op de basisscholen leren de kinderen totaal niets over henzelf, worden ze emotioneel aan hun lot overgelaten en bij drukte volgespoten met kalmerende middelen om maar mee te kunnen met het ‘normaal’. Wie zij zijn en wat ze kunnen en wat zij zelf later willen kunnen betekenen voor deze wereld boeit niet echt. Nu nog steeds worden we afgerekend op het feit hoe wij industrieel van belang zijn en omgebouwd kunnen worden tot de oude fabriekswerkers van toen die destijds vaste posities aangingen voor hetzelfde loon voor 30-40 jaar zonder vooruitgang of opbouw van eigen rijkdom. Daarna om als vervangbaar uit dienst te treden en tot aan je einde achter de geraniums mag gaan zitten. Dit alles natuurlijk met drie keer per week een warme verse maaltijd. Afgetopt met 2 toiletbezoeken per dag en als kers op de taart maximaal 1 keer per week het *** luxe gebruik van de badkamer omdat er niemand over is om voor jou te zorgen.

De regering heeft immers wat beters te doen dan jou aan je bitter zoete einde te helpen. Ondanks alle mooie maar loze beloftes die gedaan zijn om ervoor te zorgen dat je op hen zou stemmen toch?

We worden bang gemaakt en bang gehouden. En een angstig volk is te schuw om actie te ondernemen. We krijgen steeds vaker te horen pak wat je pakken kunt want er is geen hoop meer voor morgen. Dit terwijl de dagelijkse bezoeken van de zon en de garantie dat er morgen weer een dag is, dat het leven gewoon doorgaat ondanks het grote verlies van de levens vandaag. Wat wij vandaag doen boeit de morgen niet. Deze komt ongeacht als klokwerk maar dan betrouwbaar.

Vroeger durfde men de mentale en fysieke strijd met de toekomst wel aan. Maar nu we er bijna zijn lijkt het alsof we ons terug willen trekken van onze eigen genomen keuzes en vooruitgang. Alles lijkt ineens zo groot en zo veel. Alle technologie gaat te snel, de verbroedering van de mens gaat te hard. En stiekem willen we niet echt met elkaar. Want als de wereld samenkomt en samensmelt en we onze culturele diversiteit kwijt raken; wat als we dan pas inzien dat we geen verschillen meer hebben? Gaan we dan weer op zoek naar diversiteit om weer te kunnen verwijten?

Zoals nu, zoals er maar een menselijk ras bestaat in al haar diversiteit zoals er verschillende kleuren bestaan. We gaan nu toch al op zoek naar wat er anders dan de norm is. Wie bepaald de norm?

Voor een wereld die moeite heeft zichzelf echt te leren kennen. Zijn we veel te vaak bezig met onze uiterlijke kenmerken. Het visuele deel van ons dat tegen de schijnwerpers aan word gehouden die de ‘norm’ behelst en aan de hand daarvan bepaald of het klopt of niet.

Want beter klopt het! Zo niet wees dan bereid om alle ellende die deze wereld te bieden heeft als directe gevolg van jouw oorzaak en oorsprong aangereikt te krijgen. Ja! Want jij praat, lijkt, denkt en loopt anders. Kan niet anders dan dat alles aan jou te wijten valt! Als jij niet klopt met de norm weet dan dat jij de reden bent dat anderen bang zijn. Jij veroorzaakt namelijk dit verschil.

Mens, we gebruiken zelfs religie om aan te tonen dat je wel echt lef moet hebben om tegen het woord van “……” (*) in te gaan en je eigen wil, pardon, je eigen weg te kiezen. Dit soort kwaliteiten maken je echt een ‘uit de kast’, ‘lagere kast’ of zelfs een ‘middelmatige kast’ als mens. Dit maakt ons bang. (*vul hier de naam in van jouw almachtige waarheid)

Ik wil niet bang zijn. Ik wil de wereld juist ontdekken zonder haar te koloniseren of klonen. Ik wil geloven in de wereld zonder haar te verhullen in religie of haar vast te moeten houden in een absolute wetenschap. Ik wil haar kunnen vasthouden zonder verplichtingen of restricties. Ik wil met haar kunnen bouwen zonder haar op te kopen, slopen of haar te verdelen. Ik wil van haar kunnen genieten en niet al haar talen hoeven te spreken of voor haar te vertalen. Ik wil haar geschiedenis leren kennen zonder deze toe te eigenen of te herschrijven tot ongeloofwaardige mythes en sagen. Ik wil kunnen genieten van deze wereld alsof ze van niemand is en tegelijkertijd verzorgt word door iedereen.

In mijn optiek zijn grenzen beperkingen, is het kapitalistisch dat er landeigenaren bestaan maar niemand recht heeft op een stukje grond om van te kunnen leven tenzij het een commercieel oog(st)punt bezit. Denk aan dit alles wanneer je gaat stemmen en zorg ervoor dat je straks niet met tien messen in je rug achte de plantjes gaat zitten na alle jaren trouwe dienst.

We kunnen alleen maar leven in een droomwereld wanneer onze leiders inzien dat ze juist een onbevreesd volk kunnen hebben wat durft te dromen en ons dan zonder angst de toekomst in te laten gaan. Om te ontdekken en te ervaren. Om met onze verschillen elkaar en onszelf beter te leren kennen.

Laat diegenen die zich willen inzetten dat doen en maak ze los van de gevangenissen die het leven nu biedt. Alle zogenaamde tekorten die er niet zijn. (Er is genoeg er word alleen niet correct uitgedeeld) We geven globaal trilllllljoenen weg aan oorlogen om elkaar om het leven te brengen bang voor het nieuwe leven dat hier gebracht word maar alleen als stereotyperend herkend word. Dit valt niet onder de norm en dus buiten de boot van normaal.

Laat mij maar een soldaat zijn in een oorlog die bomen plant in plaats van bommen plaatst. Lees ik liever het verhaal van de mens dan de verborgen clausules met de kleine letters die dienen als zichtbare waarschuwing! Laat mij alle mogelijkheden ontdekken om de wereld beter te maken zonder dat er een patent bestaat van eigenaarschap van een hogere orde die ik moet dienen maar mij net herkent en erkent als mens.

Angst is niet mijn jasje. het heeft mij nooit gestaan of lekker gepast. Ik roep liever “Wereld! Hier ben ik! Ik kom eraan!”

Het is ook veel spannender om dingen te durven dan ze te laten!